Odpowiedzialność cywilnoprawna fizjoterapeuty

Odpowiedzialność cywilnoprawna fizjoterapeuty może powstać w przypadku zaistnienia łącznie trzech przesłanek:
  • nienależytego wykonania przyjętego na siebie zobowiązania bądź jego niewykonania w ogóle – wykonanie zobowiązania wobec pacjenta nie polega na zagwarantowaniu mu określonego rezultatu, wystarczy działanie z należytą starannością oraz zgodnie z regułami sztuki danego zawodu;
  • powstania szkody – może ona przybrać postać straty lub utraty korzyści; strata wyraża się w rzeczywistej zmianie stanu majątkowego poszkodowanego i polega na zmniejszeniu się jego aktywów albo na zwiększeniu pasywów; utrata korzyści polega natomiast na niepowiększeniu się czynnych pozycji majątku poszkodowanego, które pojawiłyby się w tym majątku, gdyby nie zdarzenie wywołujące szkodę; należy również zaznaczyć, iż szkoda majątkowa nie jest to wyłącznie szkoda na mieniu, może bowiem dotyczyć zarówno uszczerbku na mieniu, jak i na osobie;
  • związku przyczynowego pomiędzy nienależytym wykonaniem (bądź niewykonaniem) oraz powstałą szkodą (art. 361 Kodeksu cywilnego) – zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła; fizjoterapeuta nie poniesie zatem odpowiedzialności za takie następstwa działania lub zaniechania wobec pacjenta, które można w ujęciu obiektywnym określić jako nadzwyczajne, tj. na przykład niedającą się w typowych warunkach przewidzieć niezwykle rzadką komplikację, dla przykładu: zaordynowanie pacjentowi zbyt długiego czasu pobytu w komorze kriogenicznej i występujące potem odmrożenie pozostaje w takim adekwatnym związku przyczynowym z decyzją fizjoterapeuty.
Ciężar udowodnienia zaistnienia łącznie powyższych trzech przesłanek spoczywa na osobie, która domaga się uznania odpowiedzialności cywilnej fizjoterapeuty. Jeżeli osoba taka wykaże ich wystąpienie, to aby zwolnić się z odpowiedzialności, należy wykazać, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania nastąpiło z przyczyn, za które fizjoterapeuta nie ponosi odpowiedzialności oraz że wykonał je z należytą starannością.
Odpowiedzialność cywilną można ponieść za czyn własny, za czyn cudzy (art. 429 k.c.) lub na zasadzie ryzyka (art. 474 k.c.).
Zgodnie z art. 429 Kodeksu cywilnego ten, kto powierza wykonanie czynności drugiemu, jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności.
Zgodnie z art. 474 Kodeksu cywilnego dłużnik odpowiedzialny jest jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonuje, jak również osób, którym wykonanie zobowiązania powierza.
ROSZCZENIA CYWILNE PACJENTÓW – ZAKRES I PODSTAWY PRAWNE
 
Odszkodowania pieniężne (art. 444 k.c.)
W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Pojęcie wszelkich wynikłych kosztów będzie obejmowało najczęściej wydatki i koszty opieki leczniczej, pielęgniarskiej i rehabilitacyjnej, koszty pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej, sanatoryjnej, wydatki obejmujące koszt zakupu leków i innych środków leczniczych czy opatrunkowych, przyrządów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania w życiu codziennym, które przed powstaniem szkody nie były wymagane, np. protezy, wózek inwalidzki, koszty związane z transportem chorego do placówki służby zdrowia lub do domu, wydatki związane z koniecznością lepszego odżywiania się, straty wynikłe z nieuzyskiwania określonych dochodów podczas procesu leczenia oraz koszty ewentualnego przyuczenia do innego zawodu. Co istotne, pacjent może wystąpić z roszczeniem o wyłożenie z góry określonej sumy na poniesienie takich wydatków.
 
Renta (art. 444 §2 i 3 k.c.)
W przypadku kiedy poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa. Renta z art. 444 § 2 k.c. przysługująca poszkodowanemu, który zachował częściowo zdolność do pracy, powinna odpowiadać różnicy między zarobkami, jakie mógłby osiągnąć, gdyby nie uległ wypadkowi, a wynagrodzeniem, jakie w konkretnych warunkach jest w stanie uzyskać przy wykorzystaniu swojej uszczuplonej zdolności do pracy. Poszkodowany ma obowiązek minimalizowania szkody w granicach swoich możliwości.
W przypadku zmiany okoliczności, które stały się podstawą do ustalenia renty, możliwe jest wystąpienie z powództwem o zmianę wysokości renty i to przez każdą ze stron, albowiem nie można wykluczyć, że stan zdrowia poszkodowanego poprawi się na tyle, iż będzie on mógł podjąć działalność zarobkową.
 
Zadośćuczynienie (art. 445 k.c.)
W przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Z kolei w przypadku naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 k.c.).
BŁĄD W SZTUCE
Fizjoterapeuta ma przede wszystkim obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami w przedmiocie profilaktyki, diagnostyki, przy czym jest obowiązany kierować się zasadami deontologii zawodowej oraz postępować w wykonywaniu tych zadań z należytą starannością. Uchybienie którejkolwiek z powyższych reguł można w pewnym uproszczeniu definiować jako błąd w sztuce zawodu.
Rodzaje błędów:
  • błąd diagnostyczny – uchybienie podczas rozpoznawania danej jednostki chorobowej na podstawie jej objawów czy przeprowadzonego wywiadu; może on polegać przede wszystkim na błędnym zdiagnozowaniu danej jednostki chorobowej w wyniku niedokładnie przeprowadzonego wywiadu bądź przypisania danym objawom odmiennego znaczenia, aniżeli wynika to z aktualnej wiedzy medycznej,
  • błąd terapeutyczny – zastosowanie nieprawidłowego sposobu leczenia, przeprowadzenie zabiegu, który nie powinien być przeprowadzony; może być konsekwencją uprzednio popełnionego błędu w rozpoznaniu, ale nie można wykluczyć sytuacji, w której trafnie postawiono diagnozę, przyjęto jednak następnie obiektywnie niewłaściwą metodę leczenia, tj. np. zalecono interwencję chirurgiczną, podczas gdy wystarczająca byłaby terapia manualna,
  • błąd techniczny – nieprawidłowe wykonanie określonej czynności pod względem technicznym; może on przede wszystkim polegać na wadliwym przeprowadzeniu zabiegu, błąd organizacyjny – rozumiany jako wadliwe zorganizowanie czynności wykonywanych przez fizjoterapeutę; jest on następstwem wadliwej organizacji pomocy medycznej, która nie pozostaje bez wpływu na życie i zdrowie chorych; nie dochodzi wówczas do błędu w sztuce zawodu, ale w szczególnych okolicznościach, kiedy błąd ten będzie wynikiem wadliwie zorganizowanej pracy w ramach np. indywidualnej praktyki fizjoterapeuty, to właśnie fizjoterapeuta będzie ponosił odpowiedzialność za popełnienie takiego błędu; może on wynikać w szczególności z braków w wyposażeniu czy też błędnego doboru zatrudnianych w ramach danej instytucji osób.
fragment artykułu:
Fatal error: Allowed memory size of 134217728 bytes exhausted (tried to allocate 72 bytes) in /home/micjan/domains/powerfizjo.pl/public_html/wp-content/plugins/wp-statistics/vendor/browscap/browscap-php/src/phpbrowscap/Browscap.php on line 1004